سبک زندگی در فضای مجازی

در فضای مجازی، فضایی نو و جدیدی برای شکل دهی به یک نوع زندگی که زندگی دوم -Second Life- نامیده می‎شود، در اختیار بشر قرار گرفته است که یک فرد می‎تواند با چهره‎ی مطلوب و یا دلخواه خود حضور پیدا کرده و با دیگران به تعامل بپردازد و در واقع مبتنی بر رؤیاهای خویش و یا آن چه که در درون خود دارد، زندگی کند، اما هیچ یک از مؤلفه‎های این زندگی واقعیت ندارند ولی بسیار اثرگذار در زندگی افرادند.

در فضای زنگی مجازی-Virtual Life- سبک زندگی خاصی که هیچ‎گاه رنگ و بوی واقعیت و تجسم مادی را به خود نخواهد گرفت، روی می‎دهد که بسته به نوع فرهنگی که در یک جامعه وجود دارد، رویاهای فرد تحقق می‎یابد. در این فضا که مرز هم نمی‎شناسد ، همه به نوعی یک متعامل-interactor- به حساب می‎آیند و هیچ کس ، به‎خاطر آن که از کشوری خاص است، مورد بازخواست قرار نمی‎گیرد، بلکه بیشتر به‎خاطر آن چه ‎که هست، مورد ارتباط قرار می گیرد. اهمیت این نوع زندگی، به خاطر تجارب با واسطه‎ ای است که روی می‎دهد و دوسویه و فراگیر است .

در سبک زندگی مجازی شده، یک نوع «ازجاکندگی» دیده می‎شود که افراد با اینکه در محلی خاص زندگی می‎کنند ، اما بدون مرز ، در فضا و زمانی دیگر ، در حال سیر هستند که شرط وقوع از جاکندگی است.

نوعی حالت از خود بيگانگی یا الیناسیون در مواجهه‎ی با محيط‌‌هاي ‎مجازی، از دیگر پیامدهای منفی آن است. در اين حالت فرد به درستی نمی‎داند که در محيط اينترنت به دنبال چيست و نوعی گشت و گذار بيهوده در این فضا برای وی صورت می‎پذيرد. در اين حالت شايد به نظر آيد که فرد در حال گذران اوقات فراغت خويش در محيط اينترنت است، اما در واقع کاربر در اين حالت بيشتر شبيه به يک گم‌شده در محيط مجازی است. در اين حالت، ويژگی‎های منفی کار با فضای مجازی، مانند کاهش سطح تعاملات اجتماعی رو در رو و حتی اعتياد اينترنتی، در فرد بروز پيدا می‎کند. اين مسائل تأثير مخرب خود را بر زندگی کاربر می‎گذارند و اين در حالی است که ويژگی‎ها و کارکردهای مثبت فضای مجازی امکان بروز در فرد را نمی‎يابند.

سبک زندگی مجازی شده با سبک زندگی سنتی و واقعی ت تفاوت‎های بسیاری دارد . گذشته از تغییرات فضا و زمان، در سبک زندگی سنتی ، ارتباطات رو در رو و چهره به چهره، زمینه‎ی مساعدی برای سلامت و بقای فرد فراهم می‎ آورد که در این سبک زندگی ایجاد نمی‎کند.